De dag nadat premier Keir Starmer aankondigde dat hij sociale media voor jongeren onder de 16 wil verbieden “omdat de veiligheid en het geluk van onze kinderen op het spel staan” verscheen het langverwachte Rape Gang Inquiry Report.
Het gelijknamige onderzoek is een initiatief van de Britse Parlementariër Rupert Lowe, om het kindermisbruik door ‘grooming gangs’ (verkrachtingsbendes) in het Verenigd Koninkrijk te onderzoeken, iets dat de Starmer-regering naliet te doen. Op 16 juni 2026 kwam zijn ruim 200 pagina’s tellende onderzoeksrapport uit, waarin hij beschrijft hoe vele duizenden Britse meisjes, vaak tussen de 11 en 16 jaar, systematisch werden gegroomd, verkracht, getraumatiseerd en verhandeld door georganiseerde bendes, vaak van Pakistaanse afkomst, gedurende tientallen jaren.
Het contrast is schrijnend. Terwijl smartphones en sociale media als groot gevaar voor minderjarigen worden bestempeld, keken dezelfde autoriteiten decennialang weg bij het massale seksuele misbruik van kwetsbare meisjes, vooral uit witte arbeidersklassegezinnen.
Starmer was tussen 2008 en 2013 Director of Public Prosecutions (hoofd van het Openbaar Ministerie). In die periode kwamen meerdere grote grooming-gangzaken aan het licht, maar politie en justitie gaven onvoldoende prioriteit aan deze zaken. Slachtoffers werden soms zelfs als verdachten behandeld. Als Labour-leider hield Starmer daarna jarenlang een nationaal onderzoek naar de grooming gangs tegen.
Nu presenteert hij zich als de beschermer van kinderen tegen sociale media. Die timing roept serieuze vragen op over prioriteiten en geloofwaardigheid. Want voor die meisjes kwam de grootste dreiging niet van TikTok of Instagram, maar van de bendes op straat en van de instanties die hen hadden moeten beschermen.
”Ik ben simpelweg niet bereid om een toeschouwer te zijn wanneer de veiligheid en het geluk van onze kinderen op het spel staan. We zullen de toegang tot sociale media voor kinderen onder de 16 verbieden en de kinderen hun kinderjaren teruggeven.”
Keir Starmer op X
Hieronder de 11 belangrijkste conclusies uit het Rape Gang Inquiry rapport
1. Het onderzoek schat het aantal slachtoffers op minstens 250.000 meisjes. Een kwart miljoen, overwegend blanke meisjes, die decennialang zijn verkracht, verhandeld en gemarteld. Het getal van 250.000 is afgeleid van de cijfers uit Rotherham (Jay Report, 2014) en de Telford inquiry (2022), vermenigvuldigd met de 149 districten waar de ‘rape gangs’ ook actief waren. “Uitgaande van de extreme onderrapportagefactor die in officiële evaluaties wordt gehanteerd, komt het totaal op minimaal 250.000.”
(Pagina 13-14 van het rapport)
2. De misdaden van de ‘rape gangs’ zijn gedocumenteerd in ten minste 149 districten, dat is bijna 40% van het land. Dit waren geen tientallen geïsoleerde lokale incidenten, maar een nationaal patroon waar de Staat er decennialang bewust voor koos om het te laten voortwoekeren. Het eerste geregistreerde geval dateert uit 1955.
(Pagina 13 van het rapport)
3. De National Health Service (NHS, het openbare gezondheidszorgstelsel van het Verenigd Koninkrijk) behandelde 13-jarigen voor gonorroe en chlamydia, registreerde zwangerschappen als gevolg van verkrachting en verwondingen door mishandeling, …maar liet de kinderen dezelfde nacht weer teruggaan naar hun misbruikers!!!! Ze behandelden de symptomen en negeerden de misdaad volledig.
(Pagina 9 van het rapport)
4. “De sociale diensten ondermijnden de beschermende rol van ouders (door ze uit de ouderlijke macht te laten zetten, red.), plaatsten kinderen in kindertehuizen, die als centra voor mensenhandel fungeerden, sloten dossiers ondanks duidelijke aanwijzingen voor uitbuiting en namen wraak op klokkenluiders.”
(Pagina 9 van het rapport)
5. De politie criminaliseerde de slachtoffers en liet de verkrachters vrijuit gaan. Meisjes werden na hun aanranding letterlijk gearresteerd voor “dronkenschap en wanordelijk gedrag”. Een agent in South Yorkshire sloot een deal met een bekende dader om hem niet te vervolgen. Sommige agenten zaten zelf in de verkrachtingsbendes.
(Voorbeelden op pagina: 9, 19, 42, 43, 77 en 204)
6. De misbruikers gebruikten zwangerschap als wapen. Meisjes werden opzettelijk zwanger gemaakt om ze te kunnen controleren. Bijvoorbeeld: “Chloe werd vervolgens gedwongen zich tot de islam te bekeren en gedwongen te trouwen, zowel om de zwangerschap in de ogen van haar misbruiker te legitimeren als om hem te helpen bij het verkrijgen van een visum.” Sommigen kregen een miskraam als gevolg van het trauma, anderen werden tot abortus gedwongen. In andere gevallen nam de staat de baby’s af, terwijl de moeders in dezelfde tehuizen achterbleven waar het misbruik doorging.
(Voorbeelden op pagina: 27, 84, 111 en 149)
7. Overlevenden beschreven martelkamers en dagelijkse verkrachtingen. “Kate heeft tien jaar lang te maken gehad met mensenhandel, gefilmde chantage, ‘rode kamers’ waar martelingen plaatsvonden, verkrachting door dieren, en was getuige van moorden op andere meisjes.” Het misbruik werd gefilmd en gebruikt als afpersingsmiddel. De video’s werden gedeeld met “broers en vrienden”. Een getuige vertelde: “Ik heb veel verhalen gehoord van westerse vrouwen wiens kinderen waren ontvoerd en die ze nooit meer zouden zien. Westerse vrouwen die waren getrouwd en naar het Midden-Oosten waren gegaan, hun kinderen waren meegenomen.”
(Voorbeelden op pagina: 9, 53, 152, 193 en 210)
8. “Leraren lieten daders, oudere mannen, doorgaan met het ophalen van kinderen op het schoolterrein. Ze hoorden directe beschrijvingen van seksuele handelingen in de toiletten, registreerden spijbelen, zelfbeschadiging en zichtbare verwondingen, en zagen kinderen op school aankomen met cadeautjes, drugs of blauwe plekken. In plaats van dit te melden bij de kinderbescherming, sloten ze de slachtoffers buiten, en beschouwden ze de uitbuiting als gedragsproblemen.”
(Pagina 211 van het rapport)
9. Taxi’s vormden de logistieke ruggengraat van de mensenhandelnetwerken. “De daders maakten gebruik van taxi’s en privé-huurauto’s om kinderen op te halen bij schoolpoorten, opvangtehuizen en op straat, brachten hen naar andere steden voor groepsverkrachtingen, voorzagen hen van drugs en alcohol, en brachten hen gewond of bewusteloos terug. (…) De vergunningverlenende instanties namen geen maatregelen om taxivergunningen in te trekken, ondanks duidelijk bewijs dat ze werden gebruikt door de georganiseerde misdaad.”
(Pagina 212-213 van het rapport)
10. De klokkenluiders werden gestraft… niet de verkrachters. Maatschappelijk werkers werden geschorst. Ouders kregen te maken met huiszoekingen, bevriezing van tegoeden en spreekverboden. Dossiers werden vernietigd. In één geval was de politie niet alleen nalatig, maar “de politie van Greater Manchester schreeuwde tegen [de vader, naam zwartgelakt] dat hij moest stoppen met het melden van de vermissing van zijn dochter.”
(Pagina 9, 101, 157, 204 en 207 van het rapport)
11. De overgrote meerderheid van de verkrachtingsbendes, 87% tot 95%, bestond uit mannen met een moslimachtergrond voornamelijk van Pakistaanse afkomst, ondanks dat moslims slechts 6% van de bevolking uitmaken. Rupert Lowe die het Rape Gang-onderzoek leidde, schreef op X: “Die immigranten hebben grote delen van ons land gekoloniseerd en leven hun leven zoals zij dat willen, omdat onze autoriteiten te bang zijn om voor racistisch te worden uitgemaakt om hen hierop aan te spreken.” Hij noemt de verkrachtingen en martelingen “een racistische aanval” op blanke Britse meisjes, dat “georganiseerd en in netwerkverband” plaatsvond. “Ze richtten zich op deze meisjes omdat ze kwetsbaar waren, omdat ze jong waren en omdat ze blank waren.”
(Pagina 7 van het rapport)
Het complete Rape Gang Inquiry Report valt hier na te lezen.
Vorige artikelen over de Britse Grooming of Rape gang:
Rape Gangs: Doofpot van de Britse Staat Ontmaskerd
Internationale verontwaardiging over Britse serieverkrachtingen
Monique Schneider & Ella Ster | ellaster.nl
Ontdek meer van Ellaster
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
