Volgens onderzoeksjournalist George Webb draait de confrontatie tussen Donald Trump en Iran niet in de eerste plaats om olie, de Straat van Hormuz of geopolitiek. Het werkelijke doel zou veel concreter zijn: het terugvinden van hoogverrijkt uranium dat volgens Webb via het Uranium One programma illegaal in Iran terechtkwam. Hillary Clinton zou als minister van Buitenlandse Zaken een cruciale rol hebben gespeeld bij het tot stand komen van die deal.
Van Russische kernwapens naar Iran
In onderstaand interview met Rich Does Politicis begint Webbs verhaal bij het Amerikaanse programma Megatons to Megawatts, waarmee na het einde van de Koude Oorlog Russische kernwapens werden ontmanteld. Volgens Webb werden daarbij ongeveer 20.000 Russische raketten ontmanteld. Het hoogverrijkte uranium uit deze wapens zou naar de nucleaire faciliteit in Piketon, Ohio, moeten zijn gebracht.
Wat niet legaal was, was het materiaal dat tijdens het transport steeds “van de vrachtwagen viel”, totdat er bij aankomst in Piketon nagenoeg niets meer van over was. Onderzoeksjournalist George Webb bezocht die locatie in 2016 en 2017 en sprak daar met getuigen. Volgens deze klokkenluiders kwamen de cilindervormige containers wel aan, maar waren ze leeg. “We hebben het over klokkenluiders die betrokken waren bij twee rechtszaken. Zij stierven aan plutoniumvergiftiging omdat de lege cilinders geen Russische raketuranium bevatten, maar wel de resterende plutoniumverontreiniging. En die heeft een heel specifieke signatuur. Een klokkenluider vertelde ons dat dit het cruciale uranium was dat voor het nucleaire akkoord met Iran werd gebruikt.”
“Uranium heeft een herkenbare isotopische vingerafdruk.”
George Webb
Volgens Webb heeft het uranium dat afkomstig is uit Russische kernwapens een herkenbare isotopische ‘vingerafdruk’. Die zou het mogelijk maken om de herkomst van het materiaal later vast te stellen. Hij denkt dat deze uranium met hulp van Hillary Clinton die destijds minister van Buitenlandse Zaken was, in Iran terecht is gekomen. Dit is vooralsnog een betwiste claim, maar wel de reden dat president Trump het Iraanse uranium, dat het bewijs is, probeert te bemachtigen.
De rol van Uranium One
Het aan Iran geleverde uranium was niet direct geschikt om kernwapens mee te maken. Het was eerst vermengd met laagverrijkt uranium afkomstig uit de Uranium One-mijnen in Wyoming. Het Russische uranium, dat volgens Webb ongeveer 95 procent verrijkt was, zou daarmee zijn verdund tot zogenoemd medium verrijkt uranium (MEU).
“Het moet gezegd worden dat Hillary hen geen hoogverrijkt uranium heeft geleverd — dat zou een enorme fout zijn geweest, want dan zouden ze vanaf dag één over kernwapens hebben beschikt.” Volgens Webb was het voordeel van deze constructie dat Iran niet onmiddellijk over materiaal beschikte waarmee een kernwapen kon worden gebouwd, terwijl het wel toegang kreeg tot uranium dat relatief eenvoudig opnieuw tot een veel hoger niveau zou kunnen worden verrijkt.
Om het uranium te kunnen verrijken had Iran centrifuges nodig. “Daardoor konden de mensen uit Hillarys omgeving, zoals de Rothschilds, de zeer geavanceerde technologie van al deze centrifuges verkopen”, stelt Webb. “Bestemd voor al die verschillende locaties die Trump nu bombardeert: Natanz, Isfahan en al die andere plaatsen.”
In Webbs interpretatie moet de Amerikaanse campagne tegen Iran daarom worden gezien als een poging om de nucleaire infrastructuur te vernietigen en vooral het verdwenen uranium terug te vinden.
Pay-to-play
Wie betaalt die bepaalt. In Amerika zeggen ze ‘pay-to-play’. In de Amerikaanse politiek betekent het dat degene die een politieke kandidaat financieel steunt, toegang krijgt tot invloedrijke figuren binnen die partij of gunsten tegoed heeft. In 2016 maakte Judicial Watch bekend dat buitenlandse sponsoren in ruil voor ruimhartige donaties aan de Clinton Foundation toegang kregen tot Hillary Clinton die destijds onder Obama minister van Buitenlandse Zaken was. Dat ging in sommige gevallen om tientallen miljoenen dollars, zoals de kroonprins van Bahrein die 32 miljoen dollar doneerde aan het Clinton Global Initiative met als doel om minister Clinton persoonlijk te spreken.
Een andere veelgebruikte term is het Latijnse ‘Quid pro quo’ wat zoiets betekent als ‘voor wat hoort wat’. De FBI en openbare aanklagers probeerden in 2016 tevergeefs strafrechtelijk onderzoek te doen of Hillary Clinton als minister van Buitenlandse Zaken buitenlandse donaties aan de Clinton Foundation gebruikte om op ongepaste wijze invloed uit te oefenen op het buitenlands beleid van de VS. Deze onderzoeken naar “pay-to-play”-corruptie werden herhaaldelijk stopgezet door de leiding van de FBI en het ministerie van Justitie. Een van de onderzoeken had betrekking op Uranium One. Uiteindelijk werden er geen rechtszaken tegen Clinton aangespannen.
De BlackBerry-controverse
Een ander onderdeel van Webbs onderzoek betreft het BlackBerry-schandaal in 2016-2017 rond Hillary Clinton en Democratische congresleden. Ondanks waarschuwingen over veiligheidsrisico’s gebruikte Hillary Clinton als minister van Buitenlandse Zaken verschillende BlackBerry’s, waarschijnlijk om buiten de officiële kanalen deals te kunnen sluiten. De toestellen waren versleuteld en Clinton wisselde vaak van toestel, waarbij ze haar eerdere data en apparaten later vernietigde.
In 2016 werd een deel van haar e-mails die op een van die BlackBerry’s hadden gestaan teruggevonden op de laptop van Anthony Weiner, die was getrouwd met Huma Abadin, de rechterhand van Hillary Clinton. Daaruit bleek dat ze slordig was omgegaan met staatsgevoelige informatie. Ze is er nooit voor vervolgd.
Webb beschrijft de BlackBerry’s als een geheim, versleuteld communicatiesysteem dat werd gebruikt om activiteiten te coördineren die veel verder gingen dan de gewone congreszaken, waaronder wapenverplaatsingen en buitenlandse operaties.
Militaire encryptie voor schimmige deals met Iran
Volgens Webb is dit versleutelde communicatienetwerk met Blackberry’s gebruikt bij staatsgrepen in Libië, Syrië, Soedan, Jemen, Egypte en de staatsgreep in Oekraïne in 2014. Een klokkenluider vertelde hem dat de laatste operatie waarbij dit encrypted communicatiesysteem is ingezet, het nucleaire Iran-akkoord uit 2015 was.
Dat akkoord, Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) genoemd, had tot doel te voorkomen dat Iran kernwapens zou verwerven, door strenge beperkingen op te leggen aan zijn nucleaire programma, in ruil voor de opheffing van internationale economische sancties. De BlackBerry’s werden gebruikt voor de nucleaire onderhandelingen, omdat daarvoor volgens Webb versleuteling van militaire kwaliteit vereist was.
De Senaat omzeild bij het Iran-akkoord
Voormalig CIA-directeur John Brennan richtte in 2014 een netwerk op om in de gaten te houden hoe senatoren zouden stemmen over het nucleaire akkoord met Iran. Webb verwijst daarbij naar senator Dianne Feinstein, die publiekelijk klaagde dat haar medewerkers door de CIA werden bespioneerd.
De CIA wilde weten hoe senatoren zouden stemmen, omdat de Senaat geen verdrag zou goedkeuren waarbij nucleair materiaal van bijna-wapenkwaliteit aan Iran zou worden verkocht. Omdat de Senaat het verdrag verwierp, werd met Hillary Clinton en Barack Obama zonder goedkeuring van de Senaat het JCPOA als een nevenovereenkomst opgezet.
Geldstromen via John Podesta
Webb legt daarnaast een financiële link met John Podesta, voorzitter van Hillary Clintons verkiezingscampagne. Volgens zijn onderzoek zou geld dat met de uraniumtransactie samenhing via een tussenorganisatie, Resources for the Future, zijn teruggevloeid naar organisaties die verbonden waren met de Podesta Group en uiteindelijk naar Hillary for America stroomde.
Ook verwijst Webb naar ARMZ, een in Moskou gevestigd uraniumhandelsbedrijf, waarmee de Podesta Group volgens hem zakelijke banden had. Zo ontving de Podesta Group 180.000 dollar om voor Uranium One (U1) te lobbyen in dezelfde periode waarin de Clinton Foundation miljoenen ontving van belanghebbenden bij U1.
Toen het team van Webb op het punt stond de dagvaarding te betekenen aan Kimberley Fritts, de CEO van de Podesta Group, stortte deze de volgende dag letterlijk in, omdat ze op heterdaad waren betrapt bij de verkoop van uranium via ARMZ Uranium Holding.
Dit vormt volgens Webb de financiële component van zijn theorie: het Iran-akkoord zou niet uitsluitend geopolitieke of nucleaire doelstellingen hebben gehad, maar ook financiële en persoonlijke politieke belangen.
Hillary Clintons investering in haar presidentschap
Volgens Webb was Clintons persoonlijke politieke ambitie de belangrijkste drijfveer. “Uiteindelijk wilde Hillary president worden en gebruikte ze de Iran-nucleaire deal om die ambitie te financieren.”
“Hillary Clinton hanteerde een rentepercentage van 12% om Iran zoveel mogelijk geld te geven, omdat ze in 2015 zoveel mogelijk smeergeld wilde binnenhalen.”
George Webb
Webb beweert dat de overeenkomst een omvangrijke financiële structuur omvatte, met grote bedragen voor Iran en de vrijgave van Iraanse tegoeden, die na de revolutie van 1979 waren bevroren. Hij stelt bovendien dat Iraanse machthebbers contant geld en goud wilden ontvangen, deels omdat zij vreesden dat de overeenkomst zou mislukken en zij zich vervolgens buiten Iran in veiligheid zouden moeten brengen.
Webb noemt daarnaast bedragen van 150 miljard en 350 miljard dollar dat in delen aan de Iraanse overheid is betaald. Bovendien keerde de Amerikaanse delegatie een enorm hoge rente uit over de Iraanse spaartegoeden. “Hillary Clinton hanteerde, dacht ik, een rentepercentage van 12% om hen zoveel mogelijk geld te geven, omdat ze in 2015 zoveel mogelijk smeergeld wilde binnenhalen.” Webb denkt dat Hillary Clinton dit als een investering in haar presidentiële campagne beschouwde.
‘Het gaat niet om de nuclaire stof, maar om het metaal’
Daarmee komen we bij wat volgens Webb het werkelijke doel van Trumps campagne tegen Iran is: het terugvinden van het uranium. “Dat is waar deze hele oorlog om draait. Het gaat niet om (uranium) stof, maar om metaal. Het gaat veel verder dan alleen stof. Het gaat niet om laagwaardig uranium. Dit metaal zijn de kroonjuwelen. Daarom zijn we in Iran.”
“Dat is waar deze hele oorlog om draait. Het gaat niet om (uranium) stof, maar om metaal. Dat zijn de kroonjuwelen. Daarom zijn we in Iran.”
George Webb
Isotopenonderzoek zou volgens Webb kunnen aantonen of het inderdaad afkomstig is uit de voormalige Russische kernwapenvoorraad. “Als Trump het materiaal uit Iran terughaalt en bevestigt dat de signaturen overeenkomen met het uranium uit Rusland, dan bewijst hij zijn zaak. Dit is waar Trump in Iran op uit is.” Dat zou volgens Webb niet alleen aantonen waar het uranium vandaan kwam, maar ook zijn bredere beschuldigingen over de rol van de regering-Obama en Hillary Clinton bij het Iran-akkoord ondersteunen.
De strijd om de ‘kroonjuwelen’
Webb plaatst de huidige confrontatie met Iran bovendien in een groter financieel machtsspel. Hij stelt dat controle over Iraans nucleair materiaal gevolgen heeft voor de machtsverhoudingen tussen Iran, Israël, de Verenigde Staten en financiële belangen in Londen.
De strategische waarde van hoogverrijkt uranium strekt zich uit tot nucleaire chantage: bijvoorbeeld door het creëren van een geloofwaardige dreiging om in een willekeurige haven een kernbom tot ontploffing te brengen, kunnen terroristen 10% van het bruto binnenlands product (BBP) van een land aan potentieel losgeld eisen.
Iran hanteerde dit soort losgelddreigingen voordat Trump de verrijkingsinstallaties uitschakelde. Rich vat samen: “De Britten, de City of London en hun handlangers willen dat Iran een kernwapen krijgt om de krachtverhouding tussen Israël en Iran te herstellen, het conflict voort te zetten, inkomsten te genereren en de regio gedestabiliseerd te houden, zodat ze nog meer inkomsten kunnen genereren.”
“Het is een strijd tussen de City of London en Trump over wie controle krijgt over het nucleaire materiaal.”
George Webb
Controle over het nucleaire materiaal
Webb vindt het strategisch gezien logisch dat Trump het nucleaire materiaal wil terugkrijgen om nucleaire uitbreiding te voorkomen, de City of London te ondermijnen en Hillary Clinton en Barack Obama uit te dagen, die in 2016 middels de valse Russiagate-claims een ‘staatsgreep’ tegen hem probeerden te plegen.
Volgens Webb vormt de dreiging van nucleaire uitbreiding bovendien een potentieel instrument voor economische chantage. De mogelijkheid dat Iran een kernwapen zou kunnen ontwikkelen, zou volgens hem de waarde van scheepvaartverzekeringen en geopolitieke risico’s sterk verhogen. “Als je de City of London bent, is het handig om gestoorde leiders te hebben die dreigen kernwapens in te zetten, want zo kun je het chantageplan voortzetten.”
“De nucleaire impasses tussen de Sovjet-Unie en de VS, Pakistan en India, Israël en Iran, en Zuid- en Noord-Korea vormen de belangrijkste hefbomen waarmee de City of London de wereldgebeurtenissen in de hand houdt”, zegt Webb. “Dit is in feite een geopolitieke strijd, waarbij men nucleaire chantage gebruikt.”
Zijn uiteindelijke conclusie is dat Trump niet alleen probeert het Iraanse nucleaire programma te vernietigen, maar vooral wil voorkomen dat het verdwenen hoogverrijkte uranium verder wordt verspreid.
Daarmee krijgt de Iran-kwestie volgens Webb een geheel andere dimensie, die niet alleen gaat over wie Iran bestuurt. “Het is een strijd tussen de City of London en Trump over wie controle krijgt over het nucleaire materiaal.”
Ella Ster | ellaster.nl
Ontdek meer van Ellaster
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
