Stel je voor dat ons beeld van de geschiedenis helemaal niet klopt en dat onze moderne steden bovenop, of tussen de restanten van magnifieke verloren beschavingen zijn gebouwd. Dat er slechts enkele eeuwen geleden een wereldwijde beschaving was met een benijdenswaardige grandeur en vrijheid, die door rampspoeden is verdwenen. Waarna er een reset heeft plaatsgevonden en de geschiedenis opzettelijke is gewist en herschreven.
De Great Reset van het oude Tartaria en andere verloren beschavingen — introductie
Wat was de reden dat er eind 19e, begin 20e eeuw wereldtentoonstellingen werden gehouden met grandioze bouwwerken, die kort daarna weer werden afgebroken? Wat klopt er van claims over modderstromen of andere cataclysmen die geavanceerde samenlevingen hebben begraven? Waarom was er tussen pakweg 1850-1910 een wereldwijde inspanning om het bevolkingsaantal weer op peil te brengen en de (weder)opbouw van dat tijdperk te realiseren, inclusief de incubator baby’s? En waarom leerden we op school niets over het oude imperium Tartaria (ook wel Tartarije of Tartarië genoemd) en het bestaan van een reuzen, waarvan oude foto’s getuigen dat deze echt hebben bestaan?
Van de officiële geschiedschrijving kunnen we vaststellen dat er veel niet klopt, of ten minste nogal wat wordt weggelaten. Het idee dat we als mensheid zijn voorgelogen over de periode 1800-1917, een redelijk recente geschiedenis, is zowel enorm fascinerend als tegelijkertijd diep verontrustend. Het gaat niet om kleine verdraaiingen of misinterpretaties, maar het opzettelijke herschrijven van onze recente geschiedenis. Beschavingen en technologieën die verdwenen zijn. Technologieën die zijn verzwegen en een mysterieus imperium dat grotendeels uit de archieven en volledig uit de schoolboeken is verdwenen.
Zoals we in 2020-2021 met covid hebben gezien dat de gevestigde media het officiële narratief bleven herhalen, terwijl dat helemaal niet strookte met de werkelijkheid, zo is het blijkbaar ook mogelijk om de geschiedschrijving zodanig aan te passen dat het past bij het gewenste wereldbeeld van de machthebbers. Net zoals er in onze tijd een kleine groep mensen is die de leugens doorziet, was dat ongetwijfeld ook toen het geval. Wat gebeurde er met deze ‘dissidenten’? Zijn ze voor gek verklaard? Is dat de verklaring voor de plotselinge opkomst van enorme gestichten voor geesteszieken (‘asylums for the insane’), die in de 19e eeuw massaal uit de grond zijn gestampt?
Al deze vragen en onderwerpen verdienen een exploratie en daar waar nodig een correctie. Niet alleen ten aanzien van de gevestigde geschiedenis, maar ook ten aanzien van onjuiste claims en voorbarige conclusies, die onderzoekers over het thema Tartaria online delen. Alleen als mensen de ware geschiedenis kennen, kunnen ze leren van de lessen die erin verscholen liggen. Want stel dat er nog niet zo lang geleden een Grote Reset heeft plaatsgevonden, dan is de vraag of dit niet opnieuw kan gebeuren.
Tartaria
De westerse beschaving van twee eeuwen geleden wordt vaak onterecht onder de noemer Tartaria geschaard. Naar mijn mening klopt dat niet, want als je naar oude kaarten uit 1600-1900 kijkt dan bestrijkt het oude Tartaria ‘slechts’ een groot gebied in het huidige Rusland en delen van Azië en het Midden-Oosten. Het was weliswaar een groot invloedrijk imperium, maar ik heb vooralsnog geen bewijzen gevonden dat gebieden in Europa en Amerika ook tot Tartaria behoorden. De term ‘Tartaria’ is inmiddels wel synoniem geworden met de verfijnde en verloren gegane wereldwijde beschaving van pakweg 1800-1915.
Het is vreemd dat een beschaving van die omvang zomaar spoorloos kan verdwijnen. In een nieuwe serie artikelen wil ik de verschillende aspecten van het oude Tartaria en de deels vergeten en gewiste wereldwijde beschaving in de 19e en 20e eeuw — vaak (ten onrechte) Tartaria genoemd — per onderdeel behandelen.
Reuzen
Dat er reuzen hebben bestaan valt eigenlijk niet te ontkennen, omdat er nog zoveel fotomateriaal en menselijke botten van reuzenformaat bewaard zijn gebleven, ondanks de volhardende pogingen van het Smithsonian Institute en het Getty Institute om deze overblijfselen achter te houden.
Van Tartaren is bekend dat ze veel langer waren dan de moderne mens, zo’n, tweeënhalf tot drie meter. Dat verklaart de enorme deuren en schouwen die we bij sommige oude gebouwen zien. Al waren sommige reuzen wellicht nog veel langer dan dat. Naast skeletten en fotomateriaal zijn ook gebruiksvoorwerpen de stille getuigen dat er in verschillende delen van de wereld mensen hebben rondgelopen die aanzienlijk langer waren dan de gemiddelde mens nu. Naast reuzensabels zijn er ook reuzenbijlen, -geweren, -harnassen en gigantische boeken bewaard gebleven, die zo absurd groot zijn dat mensen van normaal formaat deze niet eens kunnen hanteren.
Architectuur
Foto‘s uit de 19e eeuw tonen een opvallend verfijnde architectuur die ver boven de middelen en technologie van die tijd lijken uit te stijgen. Groots opgezette gebouwen met torenhoge koepels, gedetailleerde gevels en complexe stervormige forten duiken zowel in afgelegen, als in stedelijke gebieden op, wat vragen oproept over hoe dergelijke bouwwerken gebouwd zouden kunnen zijn, gezien de beperkte gereedschappen en infrastructuur van die tijd.
Is het vanuit logistiek standpunt aannemelijk dat in een periode waarin veel wegen buiten de stad eenvoudige zandpaden waren en het vervoer voornamelijk bestond uit door paarden getrokken karren, er enorme hoeveelheden baksteen, natuursteen en andere materialen naar deze locaties zijn vervoerd, om op afgelegen plekken verfijnde bouwwerken te bouwen bedoeld voor algemeen belang?
Waarom is zo’n statig en kolossaal bouwwerk als het Capitoolgebouw in Helena, de hoofstad van de staat Montana, op een lege vlakte gebouwd met slechts wat eenvoudige bouwwerken in de nabije omgeving? De foto linksboven zou afkomstig zijn uit 1876. Andere archieven stellen dat het gebouw pas in 1896 was ontworpen en in 1901 was gebouwd. Het bronzen beeld op de foto uit 1876 zou pas in 1905 zijn gemaakt. Het was een statig gebouw met verfijnde architectuur en interieur (foto rechts). Toch is op de foto uit 1928 (linksonder) te zien dat het desolaat in het landschap staat. Of is het gebouw overgebleven uit een eerder tijdperk? Het bouwwerk strookt nauwelijks met het bevolkingsaantal van 30.000-40.000 bewoners van de staat Montana eind 19e eeuw.
Foto’s van imposante, sierlijke gebouwen in afgelegen dorpen en steden lijken niet te passen bij de eenvoud van hun omgeving en de relatief kleine bevolkingsaantallen van die tijd. Vanuit het Reset-concept gezien zouden deze gebouwen, met hun ingewikkelde ontwerpen en geavanceerde techniek, overblijfselen kunnen zijn van een vergeten, meer geavanceerde beschaving. Gebouwen die dateren van vóór onze historische verslagen en later een nieuwe bestemming kregen. Een beschaving waarvan de kennis en architectonische vaardigheden die van de vermeende bouwers in de 19e eeuw overtroffen.
Wereldtentoonstellingen
Tussen de jaren 1850 en 1915 kregen wereldtentoonstellingen wereldwijd een enorme opmars: gigantische tentoonstellingen met adembenemende gebouwen, indrukwekkende technologische presentaties en ‘tijdelijke’ paleizen, die niet onderdeden voor het oude Rome.
Enkele voorbeelden:
- Great Exhibition (1851) en International Exhibition (1962) in Londen, Verenigd Koninkrijk
- Exposition Universelle (1855, 1867 en 1878) Parijs, Frankrijk
- Weltausstellung (1873) Wenen, Oostenrijk
- Centennial Exposition (1876) Philadelphia, Verenigde Staten
- Exposición Universal de Barcelona (1888), Spanje
- World’s Columbian Exposition (1893) Chicago, Verenigde Staten
- Louisiana Purchase Exposition (1904) St. Louis, Verenigde Staten
- Panama-Pacific International Exposition (1915) San Francisco, Verenigde Staten
De paviljoens zouden grotendeels tijdelijke structuren zijn, gebouwd van gips en korte tijd later neergehaald. Maar als je naar de foto’s van deze World Fairs kijkt, met hun imposante gebouwen, verfijnde decoraties, vijvers met fonteinen en gigantische glazen expositieruimtes, zien ze er allesbehalve tijdelijk uit. De architectuur is van een beduidend hoger niveau dan de omliggende bebouwing. Waren deze wereldtentoonstellingen in feite een excuus om de restanten van de oude wereld te introduceren om ze vervolgens af te breken?
Deze grandeur van architectuur zou in korte tijd gebouwd zijn voor de wereldtentoonstelling in Chicago in 1893. De tentoonstelling duurde van 1 mei tot 31 oktober 1893, was voor tijdelijk gebruik en werd vanaf 1 november 1893 weer afgebroken. Na een brand in januari 1894 staat op het oorspronkelijke expositieterrein alleen het Palace of Fine Arts nog overeind .
Krankzinnig grote gekkenhuizen
Ook was er in de tweede helft van de 19e eeuw een enorme toename van psychiatrische instellingen, van een omvang die niet lijkt te kloppen met de bevolkingsaantallen uit die tijd. Terwijl veel burgers in die tijd in eenvoudige onderkomens woonden, werden er voor de ‘chronische gekken’ door de onafhankelijke staten talloze ‘paleizen’ gebouwd, met buitengewone architectonische details, dure materialen en opvallende ornamenten. Vaak omgeven door prachtig aangelegde parken.
Neem bijvoorbeeld de staatsinstelling voor de psychiatrie ‘Santa Clara Agnews State Hospital’ in de regio van San Jose en San Francisco, die in 1885 werd opgericht als het ‘Californische hospitaal voor de chronisch gestoorden’. Santa Clara Agnews State Hospital werd in 1888 voltooid en was volgens officiële lezing ontworpen voor meer dan 900 patiënten. In die periode had San Francisco naar schatting ongeveer 286.000 inwoners, en het aangrenzende San Jose had 18.000 inwoners.
In die tijd verbleef 1 op de 850 Amerikanen eind 19e eeuw in een psychiatrische inrichting. Zelfs met de paar honderd patiënten, die uit de staatsinrichtingen in Stockton en Napa naar Santa Clara werden overgeplaatst, was deze capaciteit ver boven het landelijk gemiddelde aantal psychiatrische patiënten ten opzichte van het aantal inwoners. Ook het bruikbare vloeroppervlak van rond de 40.000 m2 lijkt erg royaal ten aanzien van het aantal patiënten. Het gebouw is uiteindelijk maar 18 jaar in gebruik geweest en raakte zwaar beschadigd in de aardbeving in 1906.
Wat als deze gebouwen zijn overgebleven uit een ander tijdperk? Of kwam de behoefte aan enorme psychiatrische inrichtingen voort uit de Grote Reset, waarbij de mensen die niet meegingen in het officiële narratief werden opgesloten in de gestichten die vaak ver buiten de stad lagen?
State Lunatic Asylum in Fulton, Missouri 1851, met rechts een detail van het enorme complex.
Vergelijk bovenstaande architectuur van het State Lunatic Asylum in Missouri, een staatsinstelling voor psychiatrie uit 1851, met de onderstaande architectuur van het straatbeeld in San Francisco uit dezelfde periode.
Reden van de reset?
Vaak lees ik over de hypothese dat er wereldwijd cataclysmen hebben plaatsgevonden, zoals modderstromen die bestaande gebouwen hebben bedolven. Veel van de foto’s die dit zouden aantonen blijken bij nader inzien bouwputten te zijn, waarbij de fundering en of kelders zijn blootgelegd. Of het zijn voorbeelden van zeer regionale en soms zelfs recente overstromingen. Daarnaast zijn er door AI gegenereerde beelden in omloop die de modderstroom-hypothese moeten bewijzen.
Toch zijn er wel degelijk beelden die aantonen dat er op bepaalde locaties huizen bedolven zijn geraakt, in het boek ‘Groot Tartarië’ van Hans Scheffers worden overtuigende voorbeelden getoond. Is er voldoende overtuigend bewijs dat deze modderstromen tussen 1800-1850 ook op wereldschaal hebben plaatsgevonden? Als dat het geval is, is de vraag wat de oorzaak daarvan was.
Toch zijn er wellicht ook andere oorzaken die eraan hebben bijgedragen dat er halverwege de 19e eeuw een reset heeft plaatsgevonden. Zo is er een opvallend patroon van catastrofale branden op het Noord-Amerikaanse continent.
- San Francisco (1851) — 2000-2500 gebouwen en groot deel van de stad verwoest
- Richmond, Virginia (1865) — Grote delen van de stad verwoest
- Portland, Maine (1866) — ±1.800 gebouwen verwoest; ±10.000 mensen dakloos
- Great Chicago (1871) — 17.500 gebouwen verwoest; ±100.000 dakloos
- Great Boston (1872) — meer dan 700 gebouwen verwoest
- Great Seattle (1889) — zeer grote brand, stad grotendeels verwoest
- Toronto (1904) — Groot deel van het commerciële centrum verwoest
- San Francisco (1906) — Aardbeving gevolgd door brand; ±25.000 gebouwen, circa 500 stadsblokken verwoest
- Chelsea, Massachusetts (1908) — Zeer groot deel van de stad vernietigd
Deze lijst is allesbehalve compleet. Waren dit ongelukkige incidenten, of was er sprake van brandstichting waarbij bepaalde gebouwen, stadsdelen, historische archieven en bibliotheken vernietigd werden? Een dergelijke ramp kan hoe dan ook aangewend worden om radicale veranderingen door te voeren, de geschiedenis te wissen en een nieuw tijdperk te beginnen.
Kinderen op bestelling?
De 19e eeuw was een tijdperk van massa-immigratie, waarbij migranten en vluchtelingen uit Rusland, Oost-Europa en andere arme landen van Europa massaal naar Amerika trokken. Opvallend zijn de vele foto’s van weeskinderen en de zogenaamde ‘orphan trains’; duizenden kinderen van alle leeftijden, die zonder begeleiding van ouders van New York naar het Mid-Westen van Amerika werden vervoerd. Veel kinderen kwamen terecht bij boerenbedrijven om op het land te werken of in fabrieken aan het werk te gaan. Vaak onder slechte en gevaarlijke omstandigheden.
Er was duidelijk behoefte om die delen van de VS opnieuw te bevolken, maar de vraag is natuurlijk waar al deze kinderen vandaan kwamen en waarom ze niet meer bij hun ouders woonden. Waren hun ouders nog wel in leven? Welke rampspoed was er vooraf gegaan aan het feit dat ze ontheemd waren geraakt?
Daarnaast vinden we allerlei illustraties, foto’s en ansichtkaarten terug waarop baby’s staan afgebeeld tussen koolvelden. Wat symboliseerde dit? Dat kinderen als kool werden gekweekt? In combinatie met foto’s van de ‘infant incubators’, couveusebaby’s die als attractie op de wereldtentoonstellingen werden getoond en verkocht — roept dit nog meer vragen op. Waarom investeerde men in nieuwe technologie om vroeg geboren baby’s in leven te houden, in een tijd dat er al zoveel weeskinderen waren?
Waarom zijn er zoveel beelden van treinen met weeskinderen, ansichtkaarten met ‘cabbage babies’ en was de baby incubator een attractie op de wereldtentoonstelling, waar mensen couveusebaby’s konden kopen, terwijl er zoveel weeskinderen waren?
Motieven
Bewaard gebleven archiefmateriaal toont aan dat de ‘Tartaarse beschaving’, de oude wereld van 150-200 jaar geleden, geavanceerde technologie had ontwikkeld. Elektrische voertuigen en op waterstof of helium aangedreven zeppelins, die later zijn verdwenen en vervangen door benzine slurpende modellen. Ook zijn er aanwijzingen dat Tartaren en de westerse ‘oude wereld’ over vrije energie (zero-point energy) beschikten. Met dat niveau van vooruitgang kwam de mensheid te dicht bij totale vrijheid.
Voor de meest machtige mensen op aarde die de totale controle nastreven, was dat geen wenselijk vooruitzicht. Om de totale macht te behouden was het beter als mensen afhankelijk bleven en hun verleden vergaten. Het orkestreren van vernietigende gebeurtenissen om de wereld te hervormen, is een bekende tactiek die de Cabal al vaker heeft ingezet. Om een reset te realiseren was het noodzakelijk om het verleden uit te wissen en de wereldgeschiedenis te herschrijven.
Een ander opmerkelijk patroon aan het einde van de 19e begin 20e eeuw, was de plotselinge opkomst van niet concurrerende machtige miljardairs — de Rothschilds, Carnegies, Rockefellers, JP Morgan en Vanderbilts. Zij namen elk op hun eigen terrein de controle over de financiële wereld, olie-industrie, farmaceutische industrie, staalindustrie, scheepvaart en treinverkeer. Er was geen overlappend terrein, noch waren er onderlinge vetes … te goed georganiseerd om op organische wijze te zijn ontstaan.
Zij introduceerden de Grote Reset en waren de winnaars uit hun tijd. De geschiedenis is altijd geschreven door de winnaars …
De Great Reset heeft wellicht niet alleen ergens in de 19e – begin 20e geleden plaatsgevonden, wie weet hoe vaak beschavingen opzettelijk zijn ingestort en verdwenen — door oorlogen, rampspoeden, hongersnoden, revoluties … om vervolgens weer opnieuw vorm te krijgen. Het verleden leert ons dat dit vaak geen organische gebeurtenissen zijn. De geschiedenis herhaalt zich vaak. Daarom is het van belang dat we de geschiedenis, de échte geschiedenis, goed kennen … en indien deze is gewist of verdraaid, opnieuw te ontdekken.
Kortom, genoeg thema’s om verder uit te diepen. Lees binnenkort meer over de Great Reset van het oude Tartaria en andere verloren beschavingen.
Ella Ster | ellaster.nl
Ontdek meer van Ellaster
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
